مسلمين مأمورند به دوستى و مواصلت و نيكويى به يكديگر و مودّت و اخوّت . و معلوم است آنچه موجب ازدياد اين معانى شود ، محبوب و مرغوب است ؛ و آنچه اين عقد مواصلت و اخوّت را بگسلد و تفرقه در بين جمعيت اندازد ، مبغوض صاحب شرع و مخالف مقاصد بزرگ اوست . و پر واضح است كه اين كبيرهء موبقه اگر رايج شود در بين جمعيتى ، موجب كينه و حسد و بغض و عداوت شده و ريشهء فساد در جمعيت بدواند ؛ درخت نفاق و دورويى در آنها ايجاد كند و برومند نمايد ، و وحدت و اتحاد جامعه را گسسته كند ، و پايهء ديانت را سست كند . و از اين جهت بر فساد و قبح آن افزوده گردد . پس بر هر مسْلم غيورِ ديندارى لازم است براى [ حفظ ] شخص خود از فساد و نوع اهل دين از نفاق و نگهدارى حوزهء مسلمين و نگهبانى وحدت و جمعيت و احكام عقد اخوّت ، خود را از اين رذيله [ حفظ ] كند و آنها را نهى از اين عمل قبيح نمايد ؛ و اگر خداى نخواسته تا كنون داراى اين عمل زشت [ بوده ] ، از آن توبه كند ، و در صورت امكان و عدم فساد ، از صاحبش استرضاء و استحلال نمايد ، والّا براى او استغفار كرده ، و ترك اين خطيئه را نموده ، و ريشهء صداقت و وحدت و اتحاد را در قلب خود كشت كرده ، تا از اعضاى صالحهء جامعه به شمار آيد و يكى از اجزاى دخيله در چرخ اسلام باشد . وَاللَّه الْهَادِي إِلَى سَبِيلِ الرَّشَادِ . فصل در بيان علاج اين موبقه است بدان‌كه علاج اين خطيئهء عظيمه چون خطيئات ديگر به علم نافع و عمل توان نمود . اما علم ، پس چنين است كه انسان تفكر كند در فايدهء مترتبهء بر اين عمل و آن را مقايسه كند با نتايج سوء و ثمرات زشتى كه بر آن مترتب است ، و آن را در ميزان عقل